woensdag 23 juli 2014

Q rings

Jawel, ze zitten erop. Vandaag een dag gespendeerd aan het rijden naar Lattrop, waar Peter een steunpunt van VM.NL heeft. Wat hij zelf heeft toegevoegd, is de montage van Q rings. In de jaren 80 van de vorige eeuw had Bioracer ook zoiets bedacht, maar daar is nooit echt een vervolg op gekomen. Waarschijnlijk iets met montage op de juiste manier. De gedachte is wel revolutionair in het fietsen. Edwin heeft ze ook, Peter zelf uiteraard en inmiddels nog een paar mensen. Allemaal enthousiast, wat enigszins vreemd is, want Peter ontdekte dat hij ze niet goed heeft gemonteerd in de andere fietsen. Al doende leert men en zeker het maken van fouten helpt daarbij. Vanmiddag zijn we lang bezig geweest om het voor elkaar te krijgen. De kap eraf, dat werkt makkelijker, maar een kap van een 26 inch afhalen is toch niet zo eenvoudig als van een 20 inch. We begrepen allebei waarom de DF een luikje heeft. Maar het monteren en afstellen van de bladen en de derailleur gaat wel heel makkelijk zo. De bladen moeten de goede hoek hebben voor het beste effect. De derailleur moet opnieuw afgesteld en aangepast. Nou, dat kan je wel aan Peter overlaten! De kap er weer op is net wat lastiger als eraf. Dat ze dat bij VM.nl niet inmiddels vereenvoudigd hebben! Nog even de sporing nagelopen, die is perfect. De vermeende slag in het achterwiel mag die naam niet hebben. Dus, kort na vijven weer op huis aan. Wat rijdt dat lekker, net of je trapondersteuning hebt. Ik moet wel een paar ritten nemen om er goed aan te wennen, zo laat Peter nog weten. Welnu, ik kom er nog op terug. En.....niet allemaal tegelijk naar Peter, want hij wil er maar 1 per week doen. Voor WimH: mijn Continental Grand prix loopt nog perfect en nog maar 1 lekke band door glas.

woensdag 16 juli 2014

Freewheel vast

Dat was effe schrikken vanochtend. Ik reed vrolijk weg, het was tenslotte prachtig weer, de mist was net opgetrokken. Maar, wat gebeurt er in het vooronder van de Q? Als ik even mijn benen stil hou, loopt de ketting mee. Wat kan dat nu zijn? Op een paar honderd meter van huis de Q in de berm gelegd, je rijdt tenslotte niet zomaar terug, toch? Een eerste inspectie maakt me niet veel wijzer, alleen dat het freewheel muurvast lijkt te zitten. Nou ja, dat los ik niet zomaar op in de berm. Spookbeelden door mijn hoofd dat ik niet kan fietsen en de Q naar Dronten moet. Toch maar terug naar huis, Q op de kant en het kapje bij de derailleur eraf. Tja, niets aan te doen, zo lijkt het. Geen beweging te krijgen in het freewheel. Gaan fietsen elke keer als ik zou moeten remmen blijven mee trappen is uiteraard geen optie. Dan bedenk ik, er ligt nog een bus kruipolie in de schuur. Misschien dat dit soelaas biedt. Zo gezegd, zo gedaan. Kruipolie erin gespoten, tussen de spaken door, nel langs de derailleur. Even flink draaien en het komt langzaam los. Eerst een beetje, maar langzaam steeds meer, tot het zo te zien normaal is. Bij de eerste moeizame draai hoor ik heel wat schurend en krakend geluid. Dan komt weer naar boven dat ik dit eerder had met een ATB. Bij veel vuil, door naar weer, kruipt de rotzooi waar je het eigenlijk niet hebben wil en gaat alles vast zitten. Terugkijkend heb ik al wat eerdere signalen gehad, want af en toe leek het of de ketting doorging, terwijl ik stopte met trappen. Verder geen acht op geslagen. Maar onlangs twee natte ritten gehad en daar moet het kwaad geschied zijn. Nu is kruipolie een prima eerste hulp, maar ik zal de boel toch grondiger moeten reinigen, want olie trekt ook weer vuil aan. Nu heb ik nog nooit een achterwiel uit een Q gehaald. Ik weet dat er een beschrijving staat op de site van velomobiel.nl, maar ik kan dat niet vertalen naar handelingen. Ik ben meer iemand die het moet zien, waarna ik het nooit meer vergeet. Nou ja, woensdag ga ik naar Peter de Rond, wellicht dat hij me kan helpen. Het moet erg eenvoudig zijn....... Overigens was goed te merken dat het weer goed liep. Ik had zelfs het idee dat de Q nog nooit zo soepel heeft gereden.

vrijdag 11 juli 2014

eerste ervaringen Continental Grand Prix

Zoals mijn vorige bericht al vermeldde, heb ik sinds deze maand een stel Continental Grand Prix om de voorwielen liggen. Na 9 ritten en een kleine 450 kilometer verder geef ik mijn eerste ervaringen prijs. Welnu, heerlijke band. Dat is smal is, 28 mm, merk je nauwelijks. Sommige mensen dachten dat het erg hobbelig rijden zou worden, omdat je met zo'n smalle band op 7,5 bar alles wel zou voelen. Nu, dat valt reuze mee. Het lijkt zelfs alsof ik minder merk dan met hard opgepompte Kojaks. Er zit een klein profiel op de band en dat zal het minimale comfort wel geven. Ik vertelde heel stoer dat ik deze band altijd op de racefiets had liggen en nauwelijks lek reed. Wel, vandaag was het raak, terwijl ik dinsdag en woensdag natte ritten heb gereden. Dat zijn toch bij uitstek omstandigheden om lek te rijden. Er zat een scherp stuk glas in. Terwijl ik de band wisselde inspecteerde ik deze ook maar eens op meerdere lekmakers. In tegenstelling tot de Kojak echter is het geen steentjeszuiger. Er blijft vrijwel niets aan plakken. Gisteren had ik dat eigenlijk ook al gedaan, omdat ik de banden heb opgepompt. Dat vond ik overigens wel opvallend, de druk was tot onder 6 bar gezakt, terwijl ik ze op 7,5 had gezet en dat ik een week tijd. Nu maar door naar 8, maximum volgens opgave fabriek is 8.5 Zou het aan de binnenbanden kunnen liggen? Het rijden gaat uitstekend. Goed weggedrag, lekker in de bochten, weinig geluid. Zoals ik eerder schreef, vergelijkbaar met de Durano plus. Nu afwachten of die ene lekke band een toevalstreffer was, of dat er meer volgen. En de levensduur, ook niet onbelangrijk. Een ander geval is het velomobiel dakje. Ik heb er een paar natte ritten mee gereden, maar het bevalt me niet. Regent het langer, zoals begin deze week, dan komt er langzamerhand toch veel water op je hoofd. En daar heb ik nu juist bescherming nodig om mijn hoorapparaten droog te houden. Dus maar verder met helm en afgeknipte capuchon, werkt uitstekend. Voor korte ritten zal het dakje prima zijn, maar die rijd ik nooit. woonwerk is ruim 40 enkele reis. Overigens zal mijn volgende aanpassing zijn dat ik ovale tandwielen laat monteren door Peter de Rond. De ervaringen daarmee klinken erg goed en hij mag tevens de kettingloop perfectioneren.

vrijdag 4 juli 2014

The Conti Combi

Jawel, bandenpost. Dat zit zo. Op Cycle Vision was een leuke stand, waar van alles werd verkocht, onder meer de door mij zeer gewaardeerde Continental Grand Prix. En dat voor een niet te versmaden prijsje: 15 euro de twee. Dat kon ik niet laten liggen. Op mijn racefiets heb ik altijd met deze banden gereden, vrijwel nooit lek, lekker rijden, lange levensduur. Op ligfiets.net staan ze ook, met een nogal negatief commentaar, waarop ik al heb gereageerd. Nou ja, het kan natuurlijk dat de schrijver gelijk heeft, want een goed 28 inch band is niet per definitie ook een goede 20 inch. Gisteravond was het zover, voorbanden erop gelegd. Nu had ik nog een Conti Speedking 2.2 liggen voor achterop. Die heb ik er in de winter even op gehad. Tot een lek, waar de Joe rotzooi uitspoot. Kan gebeuren, met elke band, zal wel glas geweest zijn. In ieder geval dacht ik in stijl te rijden en voor zowel als achter Continental te monteren. Vandaag was de test. Vanochtend rustig gereden, er moet nog gewerkt worden. Wat wel direct opvalt is het weggedrag van de voorbanden. Wat in me opkwam, is dat Schwalbe bij het ontwikkelen van de Durano plus naar de Conti Grand Prix moet hebben gekeken. Vergelijkbaar weggedrag, makkelijk in de bochten, met opvallend veel grip. Redelijk comfortabel, ondanks de slechts 28mm breedte. Er zit een beetje profiel op, net als de Durano plus. Lekker uitbollen van een helling af. Vanmiddag ging het gas erop. Vergelijken moet met vergelijkbare omstandigheden. Ik heb een zelfde stuk gereden als onlangs met ook goed weer, maar dan met de Schwalbe combi, Kojak rondom in dit geval. Wat opvalt is hetzelfde als vanochtend, aangevuld met: minder geluid dan de Kojaks. Heerlijk accelereren met de Speedking achterop. Op 1 stuk ben ik volgens Strava nu KOM. Daar heb ik een paar keer hetzelfde geprobeerd met de Kojaks, zonder resultaat. Nu wel dus. Maar goed 1 zwaluw maakt geen zomer, dus moet er meer worden vergeleken. Er is een segment op een andere route waar ik op 3 seconden na de KOM ben. Dat zal er volgende week aan moeten geloven. En als het zo doorgaat maar eens meedoen aan de wedstrijden op CV 2015.

donderdag 26 juni 2014

Het zal toch niet?

Nee toch, het zal toch niet zo zijn dat het nu net mis gaat? Wat? Nou ja, ik ben me aan het voorbereiden op Cycle Vision. Tent, slaapzak, matje, brander, pannenset, bijna alles staat al een week in de stalling naast de Q te wachten om ingepakt te worden. Vandaag de laatste dingen, want morgen lukt dat niet. Kleding, voedsel, drank, lekkers. Pak mik uit de lade van de kast de laatste dingen, duw ik de lade dicht en pang, daar schiet het in mijn rug. Ik stond dan ook wel erg scheef er voor, maar dit had ik niet verwacht. Ik heb vaker last van mijn rug, maar de laatste keer is lang geleden, omdat ik me ernaar gedraag in mijn houding. Nu dus een keer niet en dan ineens een flinke dauw in de rug. De ervaring leert dat het niet in een dag weer in orde is. Morgen een personeelsfeestje naar Amsterdam, veel lopen. Daar kan ik natuurlijk niet onderuit, al zou ik het willen. Zaterdagochtend dan maar even afwachten. Als het nog niet goed zit, ga ik niet. Slapen op een dun matje is niet bevorderlijk en uitstappen uit een Quest al helemaal niet. Nou ja, afwachten dus. En balen, flink balen, als het niet kan.

maandag 16 juni 2014

It's the shoes, stupid.

Ja ja, de schoenen dus. Ik heb er al enige tijd last van, mijn schoenen. Vooral mijn rechtervoet, daar krijg ik pijn aan de buitenkant van mijn voet. Links niets aan de hand. Daar zit wegens mijn beenlengteverschil een extra zool in, die waarschijnlijk voorkomt dat ik dezelfde last krijg als rechts. Waarschijnlijk zijn de schoenen qua stevigheid achteruit gegaan en wordt de zool wat slap. Dus, wat nu? ik heb nog mooie witte Sidi schoenen liggen, die ik voor het racefietsen gebruikte. Rampzalig om op te lopen, dat wel. Maar een knoerharde zool. Ik heb er SPD plaatjes onder gezet, omdat een vriend van me ze wilde proberen. De bijbehorende foto krijg ik hier niet bij, maar is gepubliceerd op Google plus. Lastig om op te lopen, schreef ik hierboven al. Ik zal mijn sandalen wel in de Q leggen als voorzorgsmaatregel. Gisteren een stukje gereden om eens te testen. Nou, dat beviel prima. Inderdaad heerlijk harde zolen, waardoor je kracht direct wordt overgezet. Tevens merk ik dat op deze schoenen nieuwe plaatjes zitten, want er geen speling meer op, zoals wel met de andere schoenen. Het ging dus lekker snel en dat zie ik terug op Strava, waar ik lees dat ik de KOM ben tussen Laren en Epse!

zondag 8 juni 2014

VaVe14

Dit werd de Whatsapp hashtag voor de Veluwetour met een flink deel van LOL. Enige tijd geleden beschreef Paul "mooigeelisnietlelijk" van Roekel een tocht die hij voor en tijdens zijn werk had gedaan. Dat riep allerlei positieve reacties op de volgende uitdaging was geboren: de vallei en veluwe tocht langs de grenzen van het werkgebied van de waterschappen met dezelfde naam. Van start tot finish 270 kilometer. Kenners van LOL weten dat de rijders uit alle delen van de Achterhoek en Veluwe komen, zodat de meesten toch wat meer dan 270 zouden gaan doen. Als startpunt was de Wilhelminabrug bij Deventer bepaald. Starttijd 06.00 uur. Ik had het me makkelijk kunnen maken door bij Zutphen aan te haken, dan hoefde de wekker ook niet zo vroeg af te gaan. Voor mij was het toch de uitdaging ook eens vroeg uit de veren te gaan. De maandelijkse LOL ritten heb ik het al makkelijk, als organisator is 95% van de keren Zutphen de startplaats. Mijn wekker ging om 04.45 en ik was daarmee niet eens de vroegste van het stel. 05.20 reed ik weg in de veronderstelling dat het 15 kilometer was naar de start. Hoe ik daarbij kwam weet ik niet, het bleek 18 te zijn. Dus al vroeg doortrappen om mijn mederijders niet te laten wachten. Precies om 6 uur reed ik in een velomobielfuik onder aan de brug. Marc, Peter, Arjen, Hendrie, Pieter-Jan en Edwin stonden al klaar. Na een korte babbel kon er vertrokken worden. Met de zon nog laag en in de rug reden we door de uiterwaarden en boerenvelden. Mooie start. Helaas voor mij manifesteert een allergie zich steeds heftiger. Na een paar kilometer kreeg ik hevige jeuk en prikkels in mijn steeds meer tranende ogen. Gaandeweg de dag werd het wel minder gelukkig. Dat wordt een test doen, want ik weet uiteraard zo niet wat het nu is. Het mocht van mij de pret niet drukken en dat heeft het verder ook weinig gedaan. Na wat geslinger over al genoemde wegen kwamen we net voorbij Zutphen, aan de andere kant van de IJssel Nico tegen. De route vervolgde zo kort mogelijk langs de IJssel. Dat heeft tot gevolg dat de kerktoren van Doesburg met enige regelmaat heel dichtbij lijkt en dan plotseling weer in je spiegel zichtbaar is. Voorbij Doesburg de IJssel weer over en onderaan de Lange Juffer de laatste twee mederijders oppikken: Lorenz en aanstichter Paul. Er volgt een mooie slingerende route over de Veluwezoom. Het stijgen valt mee, het dalen lijkt meer. Een deel van de route betreft de Imboschweg, met helaas een minder goed fietspad: veel hobbels. Het bos uit gaat de route kort langs de A50, die we gelukkig snel oversteken, om weer een stuk autoluwer te kunnen cruisen. We komen in Arnhem aan en wijken iets van de route af omdat de bakker bezocht moet worden. Ja, voldoende voedsel is naast veel liters vocht wel noodzakelijk. Er wordt hier en daar al om koffie geroepen, maar toch rijden we door. Het zal blijken dat het nog even duurt voor we koffie krijgen. Via de Nelson Mandelabrug steken we de Rijn over en even later rijden we op heerlijke dijken. Hier kan het tempo lekker omhoog. Alweer slingerend volgen we de rivier, om via dorpen als Driel en Randwijk naar Rhenen te rijden. Daar gaan we weer de rivier over. aan de overkant blijkt een paviljoenachtige horecagelegenheid vlak aan het water te liggen. Bij aankomst is de enige activiteit het schoonmaken van het terras. Misschien ook wel wat activiteit in de her en der liggende rattenvallen, maar dat is niet waarneembaar voor ons. We zijn helaas te vroeg, de tent gaat pas om 11 uur open. Doorrijden dan maar over de Rijksstraatweg, die heel lang deze naam draagt. De diverse dorpen waar we doorheen gang mankeren de o zo nodige horeca. Pas in Leersum kunnen we van de gelegenheid gebruik maken. Paul is zo vriendelijk ons te trakteren, wat hem op de opmerking komt te staan dat het zeker een dienstreisje voor hem is. Net buiten Leersum buigen we naar rechts af om de Utrechtse Heuvelrug over te gaan. Nu wordt het merkbaar dat het goed weer is en een vrij weekend. De fietspaden zijn drukker en diverse keren is het lastig om met 10 velomobielen over een fietspad bejaarden in te halen. Het tempo heeft eronder te lijden. De warmte wordt heviger, wat invloed heeft als je moet klimmen. na de heuvelrug komen we aan bij het Eemmeer en even later steken we over naar Flevoland. De afdaling van de Stichtsebrug is heerlijk en zorgt voor mooie cijfers op de computers. Dwars door de polder rijden we buiten Zeewolde langs naar de oevers van het water. Hier is het erg druk met watertoerisme, volle campings met rokende barbecues en veel volk op de weg. Peter weet echter een mooi en rustig fietspad, waar niets aan gelogen is. Nu begint hier en daar de roep om eten. Geen krentenbol, mueslireep of anderszins, nee: eten. We steken weer over en koen in Elburg, waar Peter ons dwars door het drukke centrum meevoert om uiteindelijk weer aan het begin van de stad uit te komen. Daar strijken we neer op een heerlijk schaduwrijk terras met een serveerster die het begrijpt: er moet eerst gedronken worden. De cola is bijna niet aan te slepen. En er moet gegeten worden. Dat rijden in een velomobiel hongerig maakt blijkt bij het opnemen van de bestelling. Spare ribs, saté, schnitzel, alles komt voorbij. En het smaakt heerlijk, ook die kroketten brood die ik neem. Een enkeling waagt het om er een biertje bij te nemen. Na de maaltijd rijden we richting Kampen en volgen een, het wordt een beetje saai, wederom prachtige route.Alweer, ja weer een beetje saai, slingeren we over dijken en andere polderwegen tot we bij Zwolle aan de IJssel komen. Die verlaten we overigens weer om bij vlak bij Veessen weer de dijk op te komen. Even verderop de laatste echte stop, ditmaal voor een ijsje, getrakteerd door Nico. Nu nog de laatste loodjes, hoewel sommigen nog flink moeten trappen om thuis te komen. Bij Deventer valt de groep uiteen. Pieter-Jan en Arjen zijn thuis, Marc slaat af richting Neede, Hendrie naar Twello. Peter en Edwin naar Apeldoorn. Paul, Lorenz, Nico en ik rijden naar Empe, waar Paul en Lorenz afbuigen naar Dieren. Met Nico peddel ik het laatste stuk naar huis. Onderweg hebben we een paar lekke banden gehad. Volgens Peter alleen bij Kojaks, later bleek er ook een Greenguard bij te zijn. Ik had een zachte band, geen lek. Achteraf, vanochtend, bleek dat Joe toch het gat had gedicht, want ik kon er geen meer vinden. Pompen had dus voldoende kunnen zijn. Overigens gaf dit weer stof tot leuke wat plagerige discussie over banden en Joe. Hendrie was zo slim om een setje walkie talkies mee te nemen. Dat was een goede zet, want met enige regelmaat hebben we ze kunnen gebruiken. Zo blijft de groep bijeen, als er achterin iets mis is, zoals een lekke band of een broodnodige rust/plaspauze. Ik heb 314 kilometer gereden. Gemiddelde snelheid 25,2 wat heel behoorlijk is met een grote groep, 30 graden en drukken wegen. Zoals we gewend zijn wordt er tijdens de rit al over de volgende gesproken. Dat wordt de RIJS, rondje IJsselmeer, op 30 augustus. Mannen, bedankt voor een mooie dag.