Pagina's

zondag 19 juni 2016

The Fellowship of the Velonauts

De 7 smeedden vanaf een half jaar geleden hun snode plannen. In het diepste geheim werd gewerkt aan hun zegetocht. Onder de werknaam LOL500, om hun tegenstrevers op het verkeerde been te zetten, ontwikkelden zijn hun plan. Er werd zelfs een misleiden foute versie van de route op de agenda van het forum ligfiets.net geplaatst.
Waar gaan we heen, wat gaan we doen, hoe pakken we het aan? Waar zijn obstakels, welke richting is het fijnst?
Vooral het hoe, dat was een discussiepunt. Waar verzamelen? Hoe houden we dat geheim? Welke voertuigen nemen we mee? Wat voor proviand? Op een avontuur als dit hebben we veel nodig, voor de diverse maatijden.
Hoe laat vertrekken we? Wie zorgt voor de gunstigste route?
Welk materiaal en reservemateriaal is het beste?
Er werd driftig gediscussieerd op een geheime, afgeschermde locatie van Whatsapp.

We hebben een goede route gevonden, voorbewerkt door M en verfijnd met input van andere kenners. Materiaal is al snel duidelijk: goed werkende velomobielen, met lekbestendige banden, want het weer zou wel eens slecht kunnen worden.
Vertrekplaats is ook bepaald, een geheime locatie, centraal gelegen in Dieren. Dan de tijd, dat leverde wel enige overleg op. Ons doel is om binnen 24 uur onze missie te volbrengen. Is dat een etmaal, of 24 uur aaneensluitend, over 2 data verspreid? Het werd het laatste.
Zaterdagochtend in de schemering kwamen door het donker uit alle windstreken 5 van de 7 aangereden. Op een tijd dat zij door vrijwel geen andere fietsers konden worden gesignaleerd. De 2 uit het Zuiden
kozen voor een speciale plek om bij de 5 aan te sluiten.
Na een warming up en reisberaad, werd klokslag 4 uur vertrokken.
Al na een paar kilometer reed een gestreepte auto met geüniformeerde spionnen naast ons: op het fietspad, heren. Om geen slapende honden wakker te maken en om low profile te blijven ( de missie moet worden volbracht) hebben we stilzwijgend gehoorzaamd.
Na een uur kwamen we op de plek waar de 2 al stonden te wachten. Even afstemmen en daar ging het weer, verder op missie.
Over onopvallende dijkwegen reden we richting de Zuidhollandse steden, langs waterlinies en schaapskuddes. Dat laatste leverde soms gevaarlijke glijpartijen op de door de veelvuldig als een hindernis gestrooide keutels.
Wegafsluitingen waren er ook, kennelijk om de 7 te weerhouden van hun missie. Maar dan is de kracht van de 7 onbekend bij anderen: zij laten zich niet weerhouden door een paar verkeersborden en zanderige wegen. Doorrijden is het motto.
Van Zuid Holland ging het met gezwinde spoed richting Noord Brabant. Over bruggen, langs snelwegen en met deprimerende regenbuien. Ook dat kon de 7 niet van hun missie af brengen. Wellicht ging het door deze omstandigheden minder snel, maar zij gingen door.
Eenmaal over de grens met Belgica werden andere, buitenlandse en onbekende wapens in de strijd geworpen. Nee, geen overstekende everzwijnen, of hossende voetbalfans. Slecht wegdek, kasseien, geulen en gaten. Een van de mannen ondervond waar deze  geheime krachten toe kunnen leiden: gebroken spaken in het achterwiel van L, juist, net dat wiel dat moeilijk te repareren valt. Wie zou het erop hebben gemunt om de 7 van hun missie af te houden? iets te bespeuren in de omgeving, waardoor het steeds mysterieuzer werd. Tot overmaat van ramp werd het nog slechter weer.
Maar zij hielden vol, de 7 zouden de 7 niet zijn als er zou worden opgegeven. Een noodlijn werd wel ingeseind, maar is gelukkig niet nodig gebleken.
Bovendien is een van de 7, P, toegerust om wielen in orde te maken om verder te kunnen. Daar had men in Belgica niet op gerekend!

Eenmaal terug in eigen land werden de weergoden gunstiger gestemd, blijkend uit minder buien en een goede rugwind.
Tijd voor de broodnodige avondmaaltijd, want het meegebrachte voer voor onderweg is prima, maar afgewisseld met een echte warme maaltijd is het beter volhouden.
Er werd anoniem ondergedoken in een plaatselijk "pizzeria" in het dorp van de Kleine Aarde. Onopvallend en onder schuilnamen werd de maaltijd besteld en genoten.

Het laatste stuk van de etappe is merkbaar dat de ontberingen hun tol eisen. Ondanks de wind die lekker in de rug blies, zakte het tempo enigszins in. Toch was er geen wanklank en niemand klaagde.

Nabij Noviomagum gingen de eersten van de 7 huns weegs. Uitgedund tot 4 ging het verder, over smalle maar goede paden, door het schemerende Gelderse landschap. De diverse routeapps in de velomobielen lieten goed zien waarheen gereden moest worden.
Aangekomen in startplaats Dieren viel ook het groepje van de 4 uiteen.

Ieder heeft veilig de thuishaven bereikt en geniet nog dagen na van het succes. Hier en daar wordt een wondje gelikt en een stram ledemaat vertroeteld. Via de openbare groep van LOL worden herinneringen en opvallende zaken al gedeeld.

Op naar het volgende avontuur.

zondag 29 mei 2016

Wat zijn de plannen?

Dat vroeg een vriend vandaag: wat heb je de komende tijd op de planning staan? Qua ligfietsen dan uiteraard.

Hij viel bijna van zijn stoel toen hij het eerste plan hoorde: de 500 van LOL. Jawel, nu al een klassieker in de ligfietswereld, of moet in nader specificeren en velomobielwereld schrijven? :)

Op de langste dag van het jaar gaan er, zover nu bekend, 5 velomobilisten 500 kilometer binnen 1 etmaal rijden. Ik dus ook. Het is de langste dag van het jaar, dus zo min mogelijk in het donker rijden. Tot nu toe is er elke keer aan het einde van de zomer een rondje IJsselmeer of Markermeer geweest. Voor de ene 360, voor de andere 400 kilometer. Dus lonkte de 500.
Overigens lijkt het mij zeer goed te doen, deze uitdaging. Uitgaande van een gemiddelde van 25, inclusief rusten, kom je op 20 uur. Maar ja, je weet nooit wat er onderweg allemaal gebeurt.
Zie ligfiets.net voor meer info en de route, mocht je willen meerijden of ons onderweg toejuichen.

Het tweede is Cycle Vision. Vorig jaar heb ik voor het eerst een wedstrijd gereden, de drieuurs race. Dat beviel prima, hoewel 3 uur rondjes soms wat saai kan zijn. Maar uiteindelijk was ik blij dat ik heb meegedaan. Het smaakte naar meer en ook dit jaar ben ik van plan mee te doen.
Ik ken de baan in Amsterdam niet. Hopelijk bevordert deze ook de snelheid. In Venray kon ik ij ieder geval sneller rijden op de baan dan ik op de weg gewend ben.

Dan maar weer eens iets over banden. Ik heb maanden op greenguards gereden, tot volle tevredenheid. Nu het weer flink aan het zomeren is, heb ik er mijn Grand Prix onder gelegd, voor dan wel te verstaan. Achter ligt al zeker 15.000 km de Allmotion, nog lang niet versleten en lekker snel.
Maar goed, terug naar de voorbanden. Afgelopen donderdag gereden met de GP's. Niet veel sneller dan voorgaande ritten met de GG's. Dat kan ook komen door lichamelijke zaken. 3 dagen achter elkaar rijden bijvoorbeeld en dan alles snel proberen. Meer afwisselen in tempo!
Bij afdalen op 2 plekken op mijn route, vanaf viaducten, kwam ik wel op hogere snelheden, ongeveer 5%.
Waarom dit gedoe als de GG's ook goed bevallen? Ik ben benieuwd naar snelheidsverschil. En de andere kant is dat ik nog voor 30.000 kilometer aan GP en Kojak in de schuur heb hangen. Zonde om niets mee te doen.
Ja, ik weet dat de GG's een betere lekbestendigheid hebben. In de winter ook prima, omdat dan een bandenwissel niet fijn is. Maar nu si dat geen punt en binnen 5 minuten gedaan, want een reserveband buba eb biba in elkaar ligt in de Q.

Voor de LOL 500 leg ik er de GG's onder, want rijden in een groep en dan meer kans op lek, dat voelt voor mij niet fijn.

zaterdag 14 mei 2016

De foto's

Zie hier een aantal foto's van mijn ritje op en neer naar  Hamburg, met Edwin. Zie ook zijn blog

donderdag 12 mei 2016

Ronde Hamburg

Over een zesdaagse tocht met een Strada en een Quest.

Dit jaar is de keuze van de voorjaarsrit met Edwin gevallen op een Ronde via Hamburg. Gewoon omdat je nu eenmaal een doel lijkt te moeten hebben. En een grote stad als Hamburg is niet verkeerd om eens doorheen te rijden. Bezoeken doen we niet echt, dat is wat lastig met 2 velomobielen.
Via GPSies heb ik een route gemaakt en aan Edwin ter goedkeuring gestuurd. Na een aanpassing kom ik op 920 kilometer, voor 6 dagen, vanuit Zutphen gerekend. Met een mooie boog rijden we in 2,5 dagen naar Hamburg.
Bij de start heb ik al pech, mijn achterband staat slap. Net als ik de koffie klaar heb en denk dat Edwin zo om de hoek komt. Nou ja, het blijkt gelukkig een slecht ventiel en geen lek. Met slechts een kwartier vertraging gaan we op pad.

De eerste dag brengt ons naar Lembruch, waar we overnachten in het wat gedateerd aandoende Gasthaus Diers. Overigens is de kamer prima en het ontbijt eveneens.
De route gaat uiteraard eerst door Nederland, dat wil zeggen Achterhoek. Via Vorden, Barchem, Borculo, Eibergen en Rekken bereiken we de Duitse grens. Daar wordt het al wat glooiender.
Wat een terugkerend fenomeen is, betreft de koolzaadvelden. Dat is me al een paar keer eerder opgevallen in Duitsland.  Buiten dat het mooi geel is, ruikt het op een aparte manier. Voor mij op het randje van niet heel lekker.
Natuurlijk stoppen we voor de welbekende kaffee mit kuchen. Dat was deze keer in Epe, bij een Backerei, uiteraard.Ik had er al veel eerder zin in, maar we kwamen niets tegen.
Na deze welkome pauze begonnen we aan het tweede deel van de dag. De meeste hoogtemeters zitten in dit deel. Veel korte steile klimmetjes.
De route loopt door en langs diverse mooie natuurgebieden, waaronder het Teutoburger Wald. Ook lekker glooiend overigens. Rustige wegen werden afgewisseld met middelgrote plaatsen als Ochtrup en Neuenkirchen. Uiteindelijk komen we bij Lembruch aan het Dummer meer. Een lekker toeristisch oord, maar we slapen aan de rustige kant. Na een pizza en een dorstlessend biertje kletsen we nog wat met de landlady, waarna we in een diepe slaap vallen, na voor mij 190 kilometer. Edwin had er 27 meer.

Dag 2 is net als dag 1 qua weer. Niet koud, niet warm, niet heel winderig. We rijden weer langs en door veel afwisselende natuurgebieden. De ene keer moerasachtig, de andere keer is het een bos. In dit deel van het land heet het geen Dorf, maar Torf en geen Stadt, maar Stedt.
We steken hier en daar een rivier over, zoals de Weser en de Wumme. De route kronkelt hier en daar wat vreemd en we leren dat we af en toe gewoon rechtdoor moeten om erg vreemde kronkels af te snijden. Kennelijk pakt de routeplanner zoveel mogelijk fietsroutes. Prima uiteraard.
Uiteindelijk is het overigens prachtig weer geworden en we rijden door het warme weer Buchholz an der Nordheide binnen om bij een uitstekend hotel aan te meren. Wederom lekker eten en deze keer echt Duits, met een flinke halve liter erbij. Na weer een uitstekende nacht krijgen we een uitgebreid ontbijt voorgeschoteld. We mogen een paar broodjes voor de lunch meenemen en ik krijg nog wat mueslirepen toegestopt. De bazin van het hotel en wat gasten zijn nieuwsgierig naar onze velomobielen. Overigens gebeurt dat de hele dag door en we wijzen veel mensen op de website van vm.nl Wie weet hoeveel bezoeken zij uit Noord Duitsland hebben gehad inmiddels. Overigens stonden onze fietsen net als de eerste nacht, eerste klas geparkeerd in de garage van het hotel.

De derde dag begint goed, rustige afdaling in mooi weer, waarna wat klimwerk door Buchholz. Na weer een hoop geslinger komen we in de buurt van de Elbe, die we pas echt zien op het moment dat we de brug oversteken. De rivier doet wat wild aan, er blijkt op dit stuk dan ook een kanaal langs te lopen om de scheepvaart goed doorgang te laten hebben. We volgen de rivier, maar ook aan deze kant zien we er nauwelijks iets van, omdat de weg achter de dijk loopt. Hier is een stuk Duitsland, waar veel tuinbouw is, wat de hotelier ons al had verteld. Geen echt fraai landschap. Er is ook nergens iets te bekennen waar we koffie kunnen drinken. Tot overmaat van ramp heb ik opeens niet meer een kaart op mijn GPS. Kennelijk valt het gebied rond Hamburg niet onder Sleeswijk Holstein.
Gelukkig heeft Edwin wel zicht en ik kan ook de blauwe lijn wel volgen op mijn apparaat. Behalve in Hamburg, waar we op een wegomlegging stuiten.
We drinken koffie, uit noodzaak en ook omdat het slecht weer is, bij een benzinepomp annex chauffeurscafe. Het is middaguur, dus er gaat bij de heren chauffeurs veel vet en friet naar binnen. Maar goed, wij zitten even droog.
De route gaat vervolgens dwars door de stad, wat lastig rijden is met minder goed zicht en onbekende wegen.  Ergens pal in het centrum zijn we het even kwijt, er blijkt een fietstunnel te zijn, met een trap. Dat wordt het niet voor onze velomobielen. Even een klein klimmetje en we kunnen weer verder. Door de anarchistische wijk, te zien aan de huizen en beschilderingen, komen we langs de haven. Mooi gezicht.

We rijden plots weer Hamburg uit, door een chique wijk en ineens zitten we weer "buiten" in een mooier deel dan voor we Hamburg inreden. Uiteindelijk komen we weer bij de Elbe, vlak voor Glueckstadt. Daar heeft de routeplanner bedacht dat we over een zijarm moeten, maar de oversteek gaat over een sluis, die maar enkele keren per dag open gaat. De laatste keer van deze dag is al geweest.............
We denken slechts 12 kilometer te hoeven omrijden, maar dat zijn er uiteindelijk ruim 2 x zoveel.
Ook vandaag weer een prima slaapplek, deze keer een B&B. Voor de maaltijd moeten we een stukje lopen naar de stad. Prima verstaanbare Duitse dames serveren onze maaltijd en bier. Maar als ze onderling met elkaar praten is er weinig touw aan vast te knopen.

De volgende ochtend hebben we een korte aanrijroute naar de pont. Die ligt klaar en we kunnen er direct oprijden. Het is een mooie overtocht over een breed stuk Elbe. Veel te zien vanaf de boot.
Aan de overkant lijken we in een heel ander stuk Duitsland te zijn. Mij doet het wat Scandinavisch aan, qua landschap en huizenbouw. Ook linkt het een beetje naar Zuid Duitsland, waar vakwerkhuizen staan. Ook hier is dat het geval, maar toch anders, wat rechter, strakker. Zie straks de foto's.
Open en rustig landschap, kleine dorpen en af en toe een havenstad, zoals Cuxhaven. Hier en daar kunnen we de zee zien en dan spelen we even de toerist. We doen dan sowieso op een Japanse manier: niet uitstappen, snel foto maken en doorrijden.
We komen door Bremerhaven, wat een flinke is met grote zeeschepen en vast vanwege het mooie weer ook veel toeristen. Vistentjes in overvloed en.....douane!
We worden staande gehouden door 2 jonge douaniers, met een flink pistool op hun heup. Of we iets aan te geven hebben? Nee, hoezo/ Nou, we komen kennelijk uit een taxfree gebied en het kan dus zomaar zijn dat we onze velomobielen uit een doos op een boot hebben gehaald. Edwin, slim als ie is, zegt dat we via onze GPS kunnen laten zien waar we vandaan komen. Dat overtuigt de heren en vervolgens zijn ze geïnteresseerd in onze voertuigen. Na een kort gesprek kunnen we gaan, op weg naar weer een pont.

De wachttijd is kort en in die tijd spreken we een oudere dame, die ons op het hart drukt vooral bier te drinken. Daar zitten elektrolyten in en dat is goed voor fietsers. Nou, dat hoef je ons geen twee keer te zeggen, maar we wachten wel tot we klaar zijn met deze rit.

Nadat we van de pont af zijn vervolgen we de prachtige route tot Eckwarden. Volgens een pagina die in de menukaart van het hotel restaurant zit is het een hele oude vestigingsplaats. Op een terp die voorbeeld is geweest voor meerdere terpen. Het eten is helaas matig, de fietsen staan prominent in de gang, het slapen is prima. De elekrolyten smaken prima!
Na het ontbijt komen we iemand tegen die Nederlands spreekt. Hij blijkt sinds 1974 er te wonen. Zou ie destijds zo gedesillusioneerd zijn geweest door het verlies van Cruijff en consorten dat ie is ge-emigreerd? We zullen het nooit weten, want ik bedacht me dat pas later.

De voorlaatste dag, hoe saai, gaat weer door prachtig landschap, mooie kleine dorpen en af en toe een stad, zoals Leer, waar we een laatste Duitse koffie met gebak nemen. Bij een heel mooi oud kloosterachtig gebouw met prachtige binnentuin. Veel fietsers en daardoor uiteraard veel bekijks voor onze fietsen. 5 mei blijkt een feestdag, volgens mij  vanwege Hemelvaart. Het is daarom erg druk met fietsers.
Net als op 1 mei zien we hier en daar groepjes jongeren met een bolderkar vol drank en muziek. Zeker een variant van dauwtrappen?
Bij Bourtange rijden we de grens over.merkbaar uiteraard aan de betere staat van de fietspaden, hoewel deze wel steeds beter worden in Duitsland. En je mag daar de rijweg gewoon op. Automobilisten storen zich er nauwelijks aan.
Het is al dusdanig mooi weer dat ik ben verbrand en met een Buff over mijn gezicht moet fietsen om erger te voorkomen. Mooie bijkomstigheid hiervan blijkt dat ik minder last van hooikoorts heb.
We rijden door Ter Apel, waar veel asielzoekers rondlopen en enthousiast op onze voertuigen reageren.
Na Emmen komen we bij onze laatste slaapplek, B&B Opteind aan de rand van Erm. Een aanrader. Leuke rustige plek en mooie accommodatie. Op loopafstand een restaurant en dan blijkt de Duitse keuken toch superieur aan de onze.

De laatste dag is een relatief korte etappe, voor mij 105 kilometer. Door ons prachtige Drenthe en Overijssel, om uiteindelijk in de mooiste provincie van het land thuis te komen. De rit gaat voorspoedig, alleen in Vroomshoop is een omleiding die nogal wat hoofdbrekens nodig heeft om weer op de juiste route te komen.

Een heerlijke 6 daagse gehad, goed gezelschap, mooie route, o.h.a. prachtig landschap en slechts 2 uurtjes regen. Wat wil je nog meer? Nog een keer!

statistiek: ongeveer 930 kilometer in zes dagen. weinig hoogtemeters, geen hoge snelheden. Lekker genoten.



zondag 17 april 2016

klein onderhoud

Binnenkort ga ik met Edwin het rondje Hamburg rijden. Dan moet de Q in goede conditie zijn. Onlangs heb ik in Dronten wat spulletjes gehaald en vandaag was het moment om deze te monteren. Niets heel bijzonders, maar het moet toch ff.

Bij controle van mijn kettingrol onder de stoel, bleek dat deze niet meer een geheel is. De onafhankelijke delen bewegen ten opzichte van elkaar, wat niet bedoeling is. Die is vervangen.
Op hobbels klappert het nogal voorin, dus heb ik nieuwe rubbers voor de veerpoten meegenomen. Die zitten er ook op. Bijkomend voordeel, of nadeel, het is maar hoe je het ziet, is dat dan de wielen en veerpoten eruit moeten. Daarom heb ik maar gelijk de remmen nagekeken en schoon gemaakt. Daar kan best wat vuil in zeg. Als dan toch alles eruit ligt, kan je net zo goed de wielkasten leegmaken. Nou, ook daar zat nogal wat in. Van een van de veerpoten was het hoesje kapot, een scheurtje erin. Met ducttape gerepareerd.

Verder de ketting schoongemaakt en ook de achterderailleur. Die kleine tandwieltjes verzamelen ook aardig wat rommel.

Er zat wat speling op het stuur, dus even aandraaien om dat te verhelpen.

Als laatste de stormstrip. Bij het onderhoud aan de fiets van Edwin zag Theo de stormstrip. Die liep niet helemaal door tot vooronder. Theo vertelde dat het beste effect is, als je de strip tot helemaal onderaan doorlegt. Nu, dat moet dan maar. Pas bij Wim S een strip besteld en vandaag erop.

Dan moet er getest worden uiteraard. Ik hoor minder geklepper voorin. De ketting maakt iets minder geluid, maar toch wel wat. Sturen gaat erg strak, dat is even wennen. Gelukkig staat er veel wind, ook van opzij, met van die mooie stoten. Een zwaluw maakt nog geen zomer, maar het lijkt alsof de strip werkt. Voorheen had ik deze alleen op de achterkant, nu over de hele Q.

Test geslaagd. Hamburg, here we come.

dinsdag 12 april 2016

Ritten en routes

De laatste tijd heb ik het geluk dat ik bijna elke week 3 woonwerk ritten kan maken. De andere werkdagen zit ik in de trein. ook niet onprettig en best comfortabel, behalve op maandagochtend als alle studenten weer naar het kot gaan.
Ik registreer mijn ritten op Strava, waarop ik elke keer zie dat er meer mensen rijden. Zeker lente? En de afstanden die er gereden worden, poepoe. Ik ben met mijn gemiddelde van 1000 per maand niet in de top 10 te vinden. Laat staan de top 5, die toch meer dan 2000 per maand rijdt. Sommigen zelfs per week.

Dan de routes. Ik probeer wat af te wisselen, om saaiheid te voorkomen. Variatie in ritten tussen 37 en 47 kilometer enkele reis. Aan de zuidkant van de IJssel of de noordkant. Mijn favoriete doorfietsroute is die van 41 kilometer. Deze heeft de minste vertragingsstukken erin.
Pas zag ik op de dijk tussen Giesbeek en Angerlo iemand uit een smal fietspad omhoog komen. Is me tot dan toe eigenlijk nooit echt opgevallen. Vorige week heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik naar beneden gereden. Ik had al op de kaart zitten bekijken hoe dit uitkwam en waar ik heen moest afslaan.  Nou ja, dat ging dus mis en zodoende kwam ik op 47 kilometer. Ik zat namelijk opeens bij Nieuw Wehl, en daar moets ik heklemaal niet wezen.
Mijn bedoeling was om Angerlo links te laten liggen en tussen de weilanden door richting Laag Keppel te gaan. Nou ja, daar kwam ik met een mooie omweg ook uit.

Nu de temperaturen stijgen is dat ook het geval met de snelheden van mijn ritten. Ook al omdat ik met de grote molen rijd, dat scheelt in  mijn beleving best wat. Met CV in aantocht en mijn wens om de 3 uursrit te rijden, ben ik voorzichtig aan het trainen geslagen. Ik moet echt de discipline erin zien te krijgen om rustig te rijden, wat niet meevalt met een velomobiel. Dat gaat relatief makkelijk wat sneller. Toch zal ik om mijn basissnelheid te verhogen moeten doseren.
Zo ging het vanochtend relatief makkelijk naar 31,7 gemiddeld. Dat heb ik vanmiddag moeten "bekopen" met een gemiddelde van "slechts" 35.5
Voor mij behoorlijke snelheden. Ik vermoed echter dat ik best sneller had gekund vanmiddag, als ik vanochtend rustiger had gereden. Nu ja, dat probeer ik de volgende keer wel weer.

woensdag 30 maart 2016

De grote molen

Ook wel getiteld het grote mes. Het grootste voorblad dus.
Afgelopen woensdag, de rit op en neer naar Dronten, heb ik het laatste stuk al op de grote molen gereden. Van De Worp bij Deventer naar de Voorsterklei. Dat zijn mooie wegen om door te karren. Het beviel me goed en daarom heb ik vandaag alles op de grote molen gedaan. Op 1 helling van een viaduct na, op de heenweg vanochtend.
Bij invoeren van mijn ritten op Strava zie ik dat ik een flink hoger gemiddelde heb gereden. Uiteraard is het weer ook beter. Maar vanochtend met tegenwind en 5 * Celsius, heb ik toch boven de 30 gereden. Volgens mij, zo voelt het tenminste, is dat debet aan het grote mes. Peter de Rond heeft er ook al eens iets over gezegd en geschreven, meen ik me te herinneren.
Afijn, vanmiddag de eerste rit van het jaar boven de 34. Met een graad of 11 en veel zijwind een aardige prestatie, al zeg ik het zelf.
De komende ritten zal ik het eens goed monitoren.